Groningen, een doordeweekse zondagnamiddag.
De doorregende jeugd op een terrasje. Mijn toy-kodak, om in de high tech-geest te blijven, laat mij niet in de steek. Met een quasi lege batterij registreert ie nog meer dan ik al voorzag : mijn verregaande onbeschoftheid tegenover smorende jonkies. Een melkspoorstrip op de bovenlip, de voorspelbare verveling tussen deze prille zielen, en regen, heel veel regen. Ik hou van Groningen, zonder afkoelingsverschijnselen.
Orthodontisch verslag volgt.