Een ikoon van Vlaamse gastvrijheid; zo zijn er veel, zowel met schoongeschoren aanplantingen als in de harten…. Alles voor de schijn. Het doet mij denken aan ervaringen in de kunst- en onderwijswereld.
Dat is iets dat me hier ook opvalt… en ik heb ‘n tijdje gespeeld met het idee om daar een reeks van te maken – maar uiteindelijk vond ik het te deprimerend…
Dat verandert niets aan de mentaliteit of het uitzicht, de mensen die je daarmee zou willen wakkerschudden zien het niet tenzij je de foto’s aan hun muren hangt – en moesten ze’t zien, zouden ze waarschijnlijk nog fier zijn op hun goed geschoren, huizenhooge haag, hun goed getrimd gazon… dat staat proper en netjes… :-/
Proper en netjes qua uitzicht: dat is de kern van veel denken en handelen. En van het strategisch uithoren en dubbelzinnig zwijgen. Met ouder en bewuster worden zie ik het meer en meer. En dat is inderdaad een vrij deprimerend gevoel. Maar er is gelukkig de gelukzalige karaktertrek van het naadloos accepteren, van wat niet veranderd kan/mag/zal worden….
Ben nooit zo goed geweest in klakkeloos accepteren… de eerste reactie is gewoonlijk ‘hmpf!’ of ‘grmpf’, afhankelijk van de situatie… maar ik wil ook niet een verbitterd oud mens worden… 😉
‘Verbittering’ is de evidente valkuil. Het is inderdaad een ware kunst deze te vermijden. Maar er is de zon, het vrije blogverkeer en de gedachte dat sterfelijkheid elkeen gelijk benadert.
Ik ken hem vooral van in De Morgen. Als stadsdichter heb ik hem totaal gemist en heb er dan ook niet veel van gelezen. Na Ramsay Nasr (die ik wel heel tof vond…) ben ik wel ook wat afgeknapt op heel die ‘stadsdichter’ bedoening en heb niet meer gevolgd.
Het is bijna Boekenbeurs… ik zal eens zien of ik daar niks vind van hem 😉
‘Echte’ kranten heb ik ondertussen ook al afgeschaft… ik pik wel mee van allerlei sites en wat de kranten willen lossen op het internet en denk er het mijne erbij… Ik mis dan wel sommige dingen maar ja… er is al een overdaad aan informatie dat zo dikwijls eigenlijk non-informatie is… je geraakt er het noorden bij kwijt…
Dat klopt. De Standaard is al lang geen standaard meer – maar ik koester deze nog als relikwie. Zolang je maar wegblijft uit het parochieblad, de Witte Raaf en hln.be komt het nog goed met het beheersen van de (des)informatiestroom.
Oow! That hurts!
Een ikoon van Vlaamse gastvrijheid; zo zijn er veel, zowel met schoongeschoren aanplantingen als in de harten…. Alles voor de schijn. Het doet mij denken aan ervaringen in de kunst- en onderwijswereld.
Dat is iets dat me hier ook opvalt… en ik heb ‘n tijdje gespeeld met het idee om daar een reeks van te maken – maar uiteindelijk vond ik het te deprimerend…
Dat verandert niets aan de mentaliteit of het uitzicht, de mensen die je daarmee zou willen wakkerschudden zien het niet tenzij je de foto’s aan hun muren hangt – en moesten ze’t zien, zouden ze waarschijnlijk nog fier zijn op hun goed geschoren, huizenhooge haag, hun goed getrimd gazon… dat staat proper en netjes… :-/
Proper en netjes qua uitzicht: dat is de kern van veel denken en handelen. En van het strategisch uithoren en dubbelzinnig zwijgen. Met ouder en bewuster worden zie ik het meer en meer. En dat is inderdaad een vrij deprimerend gevoel. Maar er is gelukkig de gelukzalige karaktertrek van het naadloos accepteren, van wat niet veranderd kan/mag/zal worden….
Ben nooit zo goed geweest in klakkeloos accepteren… de eerste reactie is gewoonlijk ‘hmpf!’ of ‘grmpf’, afhankelijk van de situatie… maar ik wil ook niet een verbitterd oud mens worden… 😉
‘Verbittering’ is de evidente valkuil. Het is inderdaad een ware kunst deze te vermijden. Maar er is de zon, het vrije blogverkeer en de gedachte dat sterfelijkheid elkeen gelijk benadert.
Je wordt er poëtisch van, jong! 😀
Mooi gezegd!
Ik lees Bernard Dewulf veelvuldig. (En dat is niet wederkerig, vermoed ik).
Ik ken hem vooral van in De Morgen. Als stadsdichter heb ik hem totaal gemist en heb er dan ook niet veel van gelezen. Na Ramsay Nasr (die ik wel heel tof vond…) ben ik wel ook wat afgeknapt op heel die ‘stadsdichter’ bedoening en heb niet meer gevolgd.
Het is bijna Boekenbeurs… ik zal eens zien of ik daar niks vind van hem 😉
Dewulf is een minzame man (deels West-Vlaams overigens) die nu wekelijks in De Standaard zijn zegje verwoordt. Zijn stadsdichterschap (als bonusje van één of andere logefamilie) heb ik echter ook niet gesmaakt.
‘Echte’ kranten heb ik ondertussen ook al afgeschaft… ik pik wel mee van allerlei sites en wat de kranten willen lossen op het internet en denk er het mijne erbij… Ik mis dan wel sommige dingen maar ja… er is al een overdaad aan informatie dat zo dikwijls eigenlijk non-informatie is… je geraakt er het noorden bij kwijt…
Dat klopt. De Standaard is al lang geen standaard meer – maar ik koester deze nog als relikwie. Zolang je maar wegblijft uit het parochieblad, de Witte Raaf en hln.be komt het nog goed met het beheersen van de (des)informatiestroom.
Ja, je moet so ‘n beetje zelf een keuze maken wat wel en wat niet… 🙂 Anders verdrink je – of ben je zo gedegouteerd dat je niets meer wilt weten…