Wellicht heeft een tand des tijds toegeslagen. Of was de erfenis een tegenvaller. Ik was niet helemaal happy met dit beeld – had graag meer context meegepakt. Maar voor één keer wou ik geen grafschennis plegen. De landeigenaars rond de oorlogskerkhoven daarentegen hebben hiermee geen moreel bezwaar. Vlaanderen…
Ik moest lachen om die tegenvallende erfenis 🙂 En ja, Vlaanderen en oorlogskerkhoven. Ik kom graag en tamelijk regelmatig in België en dan vooral in het Vlaamse. En dwalend door de streken van de loopgraven struikel je over de soms petieterige begraafplaatsjes waarin de overblijfselen van de geallieerden. Ik kan me het ongeduld van de landeigenaren misschien wel een beetje voorstellen. Vlaanderen is, overdreven gesteld, één grote dodenakker. Het doet iets met het landschap, met het land zelf wellicht, misschien met de inwoners. Relativiteit.
Relatief ja. Ik leef tussen de dodenakkers. En ik merk dat in Vlaanderen zowat alles in relatie staat met centen. Ik ben nog telkens verwonderd als ik alweer een varkenshok of een tuincentrum opmerk, dat tegen de muren van de kerkhoven aangebouwd is. Dan krijg ik terreurgedachten – zie vorige post. De bommen liggen hier voor het rapen…
Mooi! Die man in dat medaillon. Twee lege. Zijn de gezichten eruit gevallen? Of is het wachten er nog op. Aangrijpende foto.
Wellicht heeft een tand des tijds toegeslagen. Of was de erfenis een tegenvaller. Ik was niet helemaal happy met dit beeld – had graag meer context meegepakt. Maar voor één keer wou ik geen grafschennis plegen. De landeigenaars rond de oorlogskerkhoven daarentegen hebben hiermee geen moreel bezwaar. Vlaanderen…
Ik moest lachen om die tegenvallende erfenis 🙂 En ja, Vlaanderen en oorlogskerkhoven. Ik kom graag en tamelijk regelmatig in België en dan vooral in het Vlaamse. En dwalend door de streken van de loopgraven struikel je over de soms petieterige begraafplaatsjes waarin de overblijfselen van de geallieerden. Ik kan me het ongeduld van de landeigenaren misschien wel een beetje voorstellen. Vlaanderen is, overdreven gesteld, één grote dodenakker. Het doet iets met het landschap, met het land zelf wellicht, misschien met de inwoners. Relativiteit.
Relatief ja. Ik leef tussen de dodenakkers. En ik merk dat in Vlaanderen zowat alles in relatie staat met centen. Ik ben nog telkens verwonderd als ik alweer een varkenshok of een tuincentrum opmerk, dat tegen de muren van de kerkhoven aangebouwd is. Dan krijg ik terreurgedachten – zie vorige post. De bommen liggen hier voor het rapen…