Om Lisette Model te citeren :
‘Photography starts with the projection of the photographer, his understanding of life and himself into the picture’.
Zou ik deze filosofie strikt interpreteren dan zou ik misschien wel fout concluderen dat
u een bouwheer of een architect bent.
Glimlach. Want ik weet beter.
Ik herinner mij nog dat ik u schreef
dat ik genoot van ‘uw woorden’…
Wederzijdse herinneringen. Met de jaren, die mijn huid niet gladstrijken, ben ik wat ingetogener geworden. Met woorden de wereld bekampen: ik laat het over aan Mia Doornaert. Tot gauw…
En die heeft tenminste nog zijn CD&V-vrienden. Alhoewel, ‘vrienden’… Ik geef de moed niet op of af of over, maar ik investeer deze in waardevolle medemensen. En die zijn quasi onvindbaar in het kunstenbestaan in Vlaanderen. Ik heb er jaren geleden enkele kwalijke figuren op het lijf gelopen (namen, namen!) en ik stel advocatengewijs vast dat die nog steeds het roer beroeren met ijzeren handpalm. Laat ons stellen dat ik acceptabel content ben met deze status quo 🙂
Oei, dit klinkt veel zieliger dan het ooit bedoeld is. De helaasheid der leeftijden. De status quo-melancholie heeft enkel betrekking op de Vlaamse kunstenwereld. Tot op heden heb ik nog geen enkele levende Vlaamse kunstenaar of art groupie ontmoet die er werkelijk als interessant mens toe doet; meestal zijn kunstenaars bezig met het samenrapen van een eigen overlevingspakket of in het allerbeste geval uit de kunstenaar bewust zijn onvermogen om relevant te zijn. Aldus ken ik er wel een paar; voor hen koester ik hoop. Mensen met verhalen die er wel toe doen: die mag ik elke donderdag ontmoeten in een lokaal opvangcentrum. Een privilege.
Wanneer jij op weg bent naar de 83 dan zal jij begrijpen wat ik bedoel.
Conservatief.
Conservare wat goed en wel bevonden is.
Gezondheid, niet meteen stervend en geen pijn hebben.
Een huis met een dak. Waarop er geen bommen vallen. Nog niet.
Een frigo met voedsel en water.
En als ik naar de Delhaize stap, planken vol stress-keuze.
En een bankkaart die wil betalen.
Elke dag is voor mij hetzelfde. Maar iedere keer is hij anders.
Voor de buitenwereld: saai. Voor mij: boeiend.
De filosofie van ‘de kleine dingen’.
Niets is vanzelfsprekend.
Voor iemand met verwondering. Waarin nog altijd het wonder leeft.
Elke dag is een cadeau. En beseffen dat het morgen anders kan…
Illustratie van onze Belgische staatsvorm, namelijk de ‘ parlementaire immocratie ‘. 😃
Op naar de ‘immoflatie’ of de immotie of imm-out’. Boeiende wereld, die van ons.
Om Lisette Model te citeren :
‘Photography starts with the projection of the photographer, his understanding of life and himself into the picture’.
Zou ik deze filosofie strikt interpreteren dan zou ik misschien wel fout concluderen dat
u een bouwheer of een architect bent.
Glimlach. Want ik weet beter.
Ik herinner mij nog dat ik u schreef
dat ik genoot van ‘uw woorden’…
Jaren geleden…
Wederzijdse herinneringen. Met de jaren, die mijn huid niet gladstrijken, ben ik wat ingetogener geworden. Met woorden de wereld bekampen: ik laat het over aan Mia Doornaert. Tot gauw…
Tja en Rik Torfs heeft de moed ook al lang opgegeven…
“Wie gaat er dan de wereld redden ?
Rik Torfs “
En die heeft tenminste nog zijn CD&V-vrienden. Alhoewel, ‘vrienden’… Ik geef de moed niet op of af of over, maar ik investeer deze in waardevolle medemensen. En die zijn quasi onvindbaar in het kunstenbestaan in Vlaanderen. Ik heb er jaren geleden enkele kwalijke figuren op het lijf gelopen (namen, namen!) en ik stel advocatengewijs vast dat die nog steeds het roer beroeren met ijzeren handpalm. Laat ons stellen dat ik acceptabel content ben met deze status quo 🙂
Op mijn leeftijd
wil een mens enkel nog een status quo.
Helaas…
Oei, dit klinkt veel zieliger dan het ooit bedoeld is. De helaasheid der leeftijden. De status quo-melancholie heeft enkel betrekking op de Vlaamse kunstenwereld. Tot op heden heb ik nog geen enkele levende Vlaamse kunstenaar of art groupie ontmoet die er werkelijk als interessant mens toe doet; meestal zijn kunstenaars bezig met het samenrapen van een eigen overlevingspakket of in het allerbeste geval uit de kunstenaar bewust zijn onvermogen om relevant te zijn. Aldus ken ik er wel een paar; voor hen koester ik hoop. Mensen met verhalen die er wel toe doen: die mag ik elke donderdag ontmoeten in een lokaal opvangcentrum. Een privilege.
Zielig?
Neen, hoor!
Wanneer jij op weg bent naar de 83 dan zal jij begrijpen wat ik bedoel.
Conservatief.
Conservare wat goed en wel bevonden is.
Gezondheid, niet meteen stervend en geen pijn hebben.
Een huis met een dak. Waarop er geen bommen vallen. Nog niet.
Een frigo met voedsel en water.
En als ik naar de Delhaize stap, planken vol stress-keuze.
En een bankkaart die wil betalen.
Elke dag is voor mij hetzelfde. Maar iedere keer is hij anders.
Voor de buitenwereld: saai. Voor mij: boeiend.
De filosofie van ‘de kleine dingen’.
Niets is vanzelfsprekend.
Voor iemand met verwondering. Waarin nog altijd het wonder leeft.
Elke dag is een cadeau. En beseffen dat het morgen anders kan…
Begrepen?
Uiteraard flink begrepen. Als jonkie van amper 61 lukt dat al 🙂
💙