Ja hoor. Dat was een staaltje verplichte literatuur in de Gentse academie, opgelegd door docenten die het zelf niet gelezen hadden. Ik moet dringend eens een poging ondernemen om het boek opnieuw te lezen. Al herinner ik me dat ik er indertijd niets van begreep. Misschien gaat het beter nu…
Ik vind het inmiddels een klassieker. Een zachtaardige filosofische studie die naar aanleiding van de dood van zijn moeder en een studie van hoogtepunten uit de geschiedenis van de fotografie de vinger legt op de essenties.
Sontag kende Barthes goed uit haar Parijse jaren. Dus beide boeken vullen elkaar wat denkwerk betreft zeker aan.
What a contrast after that colorful, carnivalesque bath of joy and fantasy !
Veurne is the place to be. Lucas Dewaele. Stephan Vanfleteren. Maud Vanhauwaert, Mies Madeleine. To name a few. 😉
De hiërarchische volgorde klopt helemaal. Toch op vlak van ‘contentement’, Vlaams voor een gezapig rustig bestaan.
Die indruk krijg ik uit de verhalen, maar als ik jouw foto’s mag geloven wordt in Veurne gewerkt aan de nieuwe wereldorde.
Geloof nooit in foto’s. De fotografische beeldtaal is gefundeerd op een moeras van leugens en misleidingen. Een 2D-omzetting van een 3D/4D-realiteit, zwart, grijs en wit-tinten, de textuur van het fotopapier, alles wat buiten het kader onzichtbaar blijft, de geur, het geroep, de blik naar boven en naar onder, het ‘moment décisif/impulsif’. Een eindeloos pleidooi voor het ongeloof in waarheidsgetrouwheid van de fotografie. En dan zwijg ik nog van de fotograaf zelf. Het werken aan een nieuwe wereldorde in Veurne zal ik vandaag beperken tot het bestrijden van de bladluis op mijn kerstroos. Kwestie van contentement.
Och, gelukkig hebben we altijd nog ‘On Photography’ van Susan Sontag en ‘De Lichtende Kamer’ van Roland Barthes.
Ik deel de lakens met Susan Sontag en voel geen ontrouw.
Barthes wel eens gelezen? Absoluut een aanrader.
Ja hoor. Dat was een staaltje verplichte literatuur in de Gentse academie, opgelegd door docenten die het zelf niet gelezen hadden. Ik moet dringend eens een poging ondernemen om het boek opnieuw te lezen. Al herinner ik me dat ik er indertijd niets van begreep. Misschien gaat het beter nu…
Ik vind het inmiddels een klassieker. Een zachtaardige filosofische studie die naar aanleiding van de dood van zijn moeder en een studie van hoogtepunten uit de geschiedenis van de fotografie de vinger legt op de essenties.
Sontag kende Barthes goed uit haar Parijse jaren. Dus beide boeken vullen elkaar wat denkwerk betreft zeker aan.