Railway station, Veurne. Suitable for enjoying the sun and eating a sandwich.
. enjoying the sun…
+++
Beeld en woord.
Herkenning. Zou dat de sleutel zijn tot het beeld? Voor een gewone ongeschoolde ‘ziener’.
Hij die naar het leven kijkt. Niet geleid door pixels, techniek of sluitertijd, maar door de jaren van discretie en verstand.
“enjoying the sun…?”
Terwijl ik mij noodgedwongen opsloot als een monnik in zijn cel. En tot God bad: ‘Laat deze kelk aan mij voorbijgaan.’
Misschien was er niet meer dan de ontoereikende schaduw. Van een brievenbus. Old style.
Toen wij nog brieven schreven. Zoals Herman Zaliger. En onze liefde nog lenig was.
Nu hebben wij een rollator nodig om tot bij elkaar te geraken. Met heimwee, citeer ik Herman, de Coninck onder de dichters.
“Laat ons veel brieven schrijven naar mekaar dan hoeven we intussen niet te leven.”
PS. Voorwaar, ik zeg u. Dit prachtige beeld laat mij mijmeren.
Over vroeger. En een hoge boom. Toen wij ons nog konden laven aan de schaduw. Van het breed vertakte lover. .
Dank u. .
Dankjewel voor de mooie kanttekeningen of liever ‘kantwoorden’. Gewoon een toevallige ontmoeting met 2 Rotterdammers aan het vervallen station van Veurne. Extra smaakmaker, de brievenbus. Een uit- en dwarsdoorsnede uit het leven…
Bij het herlezen van mijn eigen woorden, stel ik vast dat de volgorde en duidelijkheid beter kon.
Mijn excuses.
Subscribe now to keep reading and get access to the full archive.
Type your email…
Subscribe
Continue reading
.
enjoying the sun…
+++
Beeld en woord.
Herkenning.
Zou dat de sleutel zijn tot het beeld?
Voor een gewone ongeschoolde ‘ziener’.
Hij die naar het leven kijkt.
Niet geleid door pixels, techniek of sluitertijd,
maar door de jaren van discretie en verstand.
“enjoying the sun…?”
Terwijl ik mij noodgedwongen opsloot
als een monnik in zijn cel. En tot God bad:
‘Laat deze kelk aan mij voorbijgaan.’
Misschien was er niet meer dan
de ontoereikende schaduw.
Van een brievenbus. Old style.
Toen wij nog brieven schreven.
Zoals Herman Zaliger.
En onze liefde nog lenig was.
Nu hebben wij een rollator nodig om tot bij elkaar te geraken.
Met heimwee, citeer ik Herman,
de Coninck onder de dichters.
“Laat ons veel brieven schrijven naar mekaar
dan hoeven we intussen niet te leven.”
PS.
Voorwaar, ik zeg u.
Dit prachtige beeld laat mij mijmeren.
Over vroeger. En een hoge boom.
Toen wij ons nog konden laven aan de schaduw.
Van het breed vertakte lover.
.
Dank u.
.
Dankjewel voor de mooie kanttekeningen of liever ‘kantwoorden’. Gewoon een toevallige ontmoeting met 2 Rotterdammers aan het vervallen station van Veurne. Extra smaakmaker, de brievenbus. Een uit- en dwarsdoorsnede uit het leven…
Bij het herlezen van mijn eigen woorden,
stel ik vast
dat de volgorde en duidelijkheid beter kon.
Mijn excuses.