Rechts, rechts, rechts,….

by lucas dewaele

…is een vierkanten logica die niet opgaat in Yogjakarta. Het Westerse dambordpatroon van een urbanistische planner houdt hier geen steek: je slaat straten in en in en in en de enige waarachtigheid die je bekruipt, is dat je verloren loopt. En dat op sandalenvoeten, tijdens tropische buien, in duisternis, in plassen, waarin men riksjarijders ziet plassen. Van Ostaijen kan het niet beter dichten.

Heden ochtend een trein genomen. Yogjakarta-Solo, alwaar de meest islamitische gids ooit, mij opwachtte. Pipith is de naam, de sluier verbergt elk haartje van schaamte en zij leerde mij destijds dat je een moslima nooit de hand mag schudden. Ooit leidde ze onze groep verwaaide Westersen doorheen Java, met een zo om zich heen slaand enthousiasme, dat ik echt schaamteloos verlangde haar terug te zien, met wederzijdse gevoelens. En het allereerste wat ze deed, deze middag, was…mijn handen vastpakken; ik had het nog zo gezegd. Ik zweer het: nog nooit was thee slurpen met een dame in de VIP-lougne van Solo Station zo intens gezellig. Je kan haar nog boeken – als kuise gids-, maar haast je, want ondanks haar eigen huwelijkse staat én moederschap, zoekt ze een job als “nanny”, in het buitenland. Iemand moet haar vaderlijk in bescherming nemen – it’s the economy, you darling fool. Ik waarschuw haar voor Arabische Aarschotstraten.

De fotografie. Ik weet het niet meer. Kotsgenoeg van Indonesische schonen, vuilhopen, oud rijdend metaal op de weg. Ik ben zoekende. Naar iets meer steekhoudends. Wellicht verlaat ik de esthetische route van de tropische fotograaf en sla rechts, rechts, rechts in. En maar hopen dat ik verloren loop. Alleen mijn camera kan (nog) niet tegen opspattende riksjarijdersurine.

Beelden volgen: het internet in Yogja hangt met korte eindjes aan elkaar geknoopt, it’s the technology, you old fool.