Ik heb hier ook even gekeken…dit is al direct een prachtige foto. Zwart-wit is mijn ding…ik stam nog uit uit het analoge tijdperk, waarin ik ook nog mijn eigen foto’s heb afgedrukt….vooral in zwart-wit destijds… ik heb er nog steeds iets mee. De zeggingskracht is sterker, emotioneler… erg mooi…Agnès
Beste Agnès, net als jij stam ook ik uit de analoge eeuw; zwart-wit is meer dan ooit mijn ‘ding’. En net als jij ben ik meer en meer verwonderd over mijn directe omgeving, zij het niet over ‘de natuur’, maar over de constructies die mensen wezenloos achterlaten. Een beeld maken behoedt mij voor mijn onopmerkzaamheid, mijn vergetelheid en de onnavolgbare snelheid, waarmee mijn omgeving evolueert.
Luc
Dank je voor je antwoord…je werk is mooi, mooi belicht en beelden komen uit onverwachte hoeken. Ik heb ooit latijn in “mijn pakket” gehad, maar dat is alweer even geleden, dus moet ik er wel weer even moeite voor doen, maar het is leuk…wat vond je nu zo mooi aan “vallen en opstaan”? Agnès
Agnès, ik ben altijd te vinden voor de gewone dagdagelijkse directe beelden. Meer nog ben ik wild over beelden waar de fotograaf zijn eigen positie inneemt en zich verraadt (wat bij ‘vallen en opstaan’ niet het geval was). Maar de aanzet om fotografisch bij de ongewichtige dagelijkse dingen stil te staan, heb je alleszins gegeven. Nu nog het gebruik van een stiekeme telelens afleren…
Luc
Daarmee ben ik het helemaal oneens, Agnès. Het hangt er uiteraard van af wat je als ‘spontaan’ beschrijft. Het ‘onderwerp’ kan soms heel spontaan reageren op een bewuste kennismaking met de fotograaf. Maar deze laatste moet dan wel tijd en affectie investeren in het ‘onderwerp’. Veel hangt af van de vaardigheden (sociaal/technisch) van de fotograaf. Als ‘spontaniteit’ synoniem is van ‘het zich onbewust zijn van een fotograaf in de buurt’ heb je vanzelfsprekend wel gelijk. Maar ik betwijfel of je daarmee het ‘onderwerp’ gelukkiger maakt. Ik ga voor een directe open relatie met alle geledingen van mijn onderwerp (model, licht, storende elementen), gekoppeld aan een beheerste beeldtaal.
Ik kom je bedanken voor je bezoek aan mijn fotosite: http://studio562614.wordpress.com
Ik heb hier ook even gekeken…dit is al direct een prachtige foto. Zwart-wit is mijn ding…ik stam nog uit uit het analoge tijdperk, waarin ik ook nog mijn eigen foto’s heb afgedrukt….vooral in zwart-wit destijds… ik heb er nog steeds iets mee. De zeggingskracht is sterker, emotioneler… erg mooi…Agnès
Beste Agnès, net als jij stam ook ik uit de analoge eeuw; zwart-wit is meer dan ooit mijn ‘ding’. En net als jij ben ik meer en meer verwonderd over mijn directe omgeving, zij het niet over ‘de natuur’, maar over de constructies die mensen wezenloos achterlaten. Een beeld maken behoedt mij voor mijn onopmerkzaamheid, mijn vergetelheid en de onnavolgbare snelheid, waarmee mijn omgeving evolueert.
Luc
Luc,
Dank je voor je antwoord…je werk is mooi, mooi belicht en beelden komen uit onverwachte hoeken. Ik heb ooit latijn in “mijn pakket” gehad, maar dat is alweer even geleden, dus moet ik er wel weer even moeite voor doen, maar het is leuk…wat vond je nu zo mooi aan “vallen en opstaan”? Agnès
Agnès, ik ben altijd te vinden voor de gewone dagdagelijkse directe beelden. Meer nog ben ik wild over beelden waar de fotograaf zijn eigen positie inneemt en zich verraadt (wat bij ‘vallen en opstaan’ niet het geval was). Maar de aanzet om fotografisch bij de ongewichtige dagelijkse dingen stil te staan, heb je alleszins gegeven. Nu nog het gebruik van een stiekeme telelens afleren…
Luc
Als mensen in de gaten hebben dat ze worden gefotografeerd dan is het spontane er vaak wel af…Agnès
Bedankt voor je antwoord….Agnès
Daarmee ben ik het helemaal oneens, Agnès. Het hangt er uiteraard van af wat je als ‘spontaan’ beschrijft. Het ‘onderwerp’ kan soms heel spontaan reageren op een bewuste kennismaking met de fotograaf. Maar deze laatste moet dan wel tijd en affectie investeren in het ‘onderwerp’. Veel hangt af van de vaardigheden (sociaal/technisch) van de fotograaf. Als ‘spontaniteit’ synoniem is van ‘het zich onbewust zijn van een fotograaf in de buurt’ heb je vanzelfsprekend wel gelijk. Maar ik betwijfel of je daarmee het ‘onderwerp’ gelukkiger maakt. Ik ga voor een directe open relatie met alle geledingen van mijn onderwerp (model, licht, storende elementen), gekoppeld aan een beheerste beeldtaal.