Een fotograaf is als een welopgevoede keukenhofmeester, die de suggesties van de chef min of meer dwingend komt aanprijzen, aan de dis der onverzadigden. Door intonatie en stemtimbre, door de uitgekiende volgorde van zijn opsommingen, door gewoon zelf een gulzige gastronoom te worden, doet hij/zij de hongerigen watertanden (in mijn geval ‘waterkronen’). Ja, de fotograaf is behalve leugenaar ook een verleider. En dat is nog altijd oprechter dan de voormalige fotograaf die verveld is tot verhalenverteller zonder beeldtaal. Even dacht ik aan MH uit G, in DS M, die altijd ergens en altijd iets gevuld krijgt op een A4’tje.
.
“la naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’Auteur.” – Roland Barthes
Waarde heer Keukenhofmeester,
deze tijden zijn ‘trumpiaans’.
Hoe vernuftig u ook tracht de klieren van uw gasten te laten saliveren,
het zijn de ‘reviews’ op internet,
die het werk van ‘de chef’ bekronen of afbreken.
De gustibus et coloribus non disputandum est.
Niet langer bepalen de uitzonderingen de algemene regel, ze zijn, helaas,
zelf de regel geworden.
Enkele jaren terug, sprak men dure woorden, zoals:
‘een eerlijke keuken’; dito ‘eerlijke materialen’.
Tja, ooit was dit adjectief voorbehouden aan ‘de homo erectus’.
Maar ‘de eerlijke mens’ leek wel uitgestorven.
Mag ik u met aandrang, maar tevens hoffelijk en met pudeur,
verzoeken, het woordje ‘oprecht’ niet achteloos in de mond te nemen.
Zovele woorden werden ondertussen al ontmanteld en gedevalueerd.
Denk aan het woord ‘vriend’ op FB.
Doch dit terzijde.
Elke week lees ik trouw het gevulde stukje van de genaamde MH uit G,
trouwens NIET, zoals u vermeld in M van DS, maar in het W.
Tja ook Letters hebben recht op hun correct gebruik.
Ik zie nu op mijn netvlies
‘een man op een koersfiets voorbij rijden met een bouquet bloemen tussen zijn armen’.
In la douce France<
Van een fleurige beeldtaal gesproken.
Voor het overige wens ik u een smakelijk weekend.
En dat uw honger naar de bekoring nooit mag overgaan.
<3
.
Ik knipper met mijn ogen.
Wat zie ik hier?
Wat weerspiegelt mij de fotograaf, de schrijver van dit beeld?
Wat zegt hij mij: ‘kijk maar, je ziet niet wat je ziet’?
Ach, ik distilleer toch wat ik wil uit deze overvloed.
Een bevallige dame.
Een arm als een geopend haakje.
Waarin ik mij wil nestelen.
De fotograaf schept het kader, de kijker schrijft zijn verhaal.
.
Een fotograaf is als een welopgevoede keukenhofmeester, die de suggesties van de chef min of meer dwingend komt aanprijzen, aan de dis der onverzadigden. Door intonatie en stemtimbre, door de uitgekiende volgorde van zijn opsommingen, door gewoon zelf een gulzige gastronoom te worden, doet hij/zij de hongerigen watertanden (in mijn geval ‘waterkronen’). Ja, de fotograaf is behalve leugenaar ook een verleider. En dat is nog altijd oprechter dan de voormalige fotograaf die verveld is tot verhalenverteller zonder beeldtaal. Even dacht ik aan MH uit G, in DS M, die altijd ergens en altijd iets gevuld krijgt op een A4’tje.
.
“la naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’Auteur.” – Roland Barthes
Waarde heer Keukenhofmeester,
deze tijden zijn ‘trumpiaans’.
Hoe vernuftig u ook tracht de klieren van uw gasten te laten saliveren,
het zijn de ‘reviews’ op internet,
die het werk van ‘de chef’ bekronen of afbreken.
De gustibus et coloribus non disputandum est.
Niet langer bepalen de uitzonderingen de algemene regel, ze zijn, helaas,
zelf de regel geworden.
Enkele jaren terug, sprak men dure woorden, zoals:
‘een eerlijke keuken’; dito ‘eerlijke materialen’.
Tja, ooit was dit adjectief voorbehouden aan ‘de homo erectus’.
Maar ‘de eerlijke mens’ leek wel uitgestorven.
Mag ik u met aandrang, maar tevens hoffelijk en met pudeur,
verzoeken, het woordje ‘oprecht’ niet achteloos in de mond te nemen.
Zovele woorden werden ondertussen al ontmanteld en gedevalueerd.
Denk aan het woord ‘vriend’ op FB.
Doch dit terzijde.
Elke week lees ik trouw het gevulde stukje van de genaamde MH uit G,
trouwens NIET, zoals u vermeld in M van DS, maar in het W.
Tja ook Letters hebben recht op hun correct gebruik.
Ik zie nu op mijn netvlies
‘een man op een koersfiets voorbij rijden met een bouquet bloemen tussen zijn armen’.
In la douce France<
Van een fleurige beeldtaal gesproken.
Voor het overige wens ik u een smakelijk weekend.
En dat uw honger naar de bekoring nooit mag overgaan.
Your humble servant,
.