Beste Uvi, ook ik ben een beetje mishopig. Omdat ‘wanhopig’ te sterk en fatalistisch is. Beelden zijn eigenlijk nooit betrouwbaar geweest – maar nu schurkt de techniek zo dicht aan bij wat als ‘realiteit’ bedacht wordt, dat dit monsterlijk medium uit onze greep ontsnapt. Alles op losse schroeven. Fotografen gaan een toekomst van verregaande medeplichtigheid tegemoet – zeker als ‘onverschilligheid’ en ‘totalitarisme’ onze denk- en waarnemingspatronen ondermijnen. Ik mag er niet aan denken, maar gelukkig wel nog aan twijfelen… Groeten uit Veurne.
Beste Beheerder van Licht en Schaduw en Sluitertijd,
zelf ben ik maar een lezer van uw beelden.
Die ik interpreteer volgens mijn eigen godsvrucht en vermogen.
U schepper van kader en ruimte.
U die de werkelijkheid snijdt tot wat u ons wil serveren.
Ik smeek u:
schenk ons een roos met haar doornen, zoals ze geboren is. Desnoods met enkele tranende dauwdruppels tussen haar blaadjes.
Schilder de mens zoals hij is.
Aangetast door liefde. Of eenzaam en verloren.
Maar mengel hen niet tot een hutsepot van details.
In vele gevallen, is de mens en de natuur schoner dan in de verbeelding.
Penseel ons met uw gevangen licht.
En laat het ontsnappen om ons te bekoren.
En te troosten.
In de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan.
En de gruwel van de Machtigen der Aarde.
Beste Uvi, dergelijk gebed kan geen schepper weerstaan. Maar deze schepper heeft van de boom geproefd (ja, die van kennis van goede en kwade beeldtaal) en hij heeft het zich nog niet beklaagd. Evenwel niet zonder zichzelf voortdurend te bevragen, op alle vlakken.
Ik vraag u: wat is ‘een roos met haar doornen, zoals ze geboren is’? Welk beeld bestaat hiervan? En hoe weten wij wat echt waar is en wat eerder een vermoeden blijkt? ‘Schilder de mens zoals hij is.
Aangetast door liefde. Of eenzaam en verloren.’ Ik denk spontaan aan Dali’s ‘Kruisiging’ (1951). Ik wed dat de man er niet bij was, om als schilder te getuigen van het gebeuren. Wordt dit dan een evidente hutsepot-interpretatie? Eerlijk, ik weet het ook niet meer. Ik probeer maar wat en kom vaak in mijn woestijntocht op hetzelfde punt uit. Als daar dan wat verse hutsepot klaar staat, zeg ik niet neen. Al ware het maar om met verse krachten de zwerfreis weer aan te vatten.
‘In vele gevallen, is de mens en de natuur schoner dan in de verbeelding.’ Met mijn slecht karakter denk ik dan: ‘in welke gevallen niet?’ Of, wat is ‘schoner’? Het zijn vragen die mij als schepper van putjes en kunstkringetjes regelmatig bekruipen. (Maar dan komen wij weer tot een debatje omtrent ene MH uit G, wiens fotografie een louter gepixelde omzwachteling is van een wikipedia-anekdote…). Ik kan maar hopen dat hij mijn woorden ongelezen laat – ik kijk alvast niet meer in de Standaard Weekend of hoe dat blaadje ook mag heten….
Deze week was het nog een thema in ‘La grande librairie’:
Artificiële intelligentie.
Om het Amerikaanse woord niet te gebruiken.
De ongecontroleerde manipulatie van beeld en woord
leidt naar onverschilligheid en totalitarisme.
Als wij toch niet meer in staat zijn om écht van onecht te kunnen onderscheiden,
waarom zouden wij ons dan er nog om bekommeren.
Ik klamp mij vast aan ‘fictie’ waarin ik de afspraak met de auteur ken.
.
Beste Uvi, ook ik ben een beetje mishopig. Omdat ‘wanhopig’ te sterk en fatalistisch is. Beelden zijn eigenlijk nooit betrouwbaar geweest – maar nu schurkt de techniek zo dicht aan bij wat als ‘realiteit’ bedacht wordt, dat dit monsterlijk medium uit onze greep ontsnapt. Alles op losse schroeven. Fotografen gaan een toekomst van verregaande medeplichtigheid tegemoet – zeker als ‘onverschilligheid’ en ‘totalitarisme’ onze denk- en waarnemingspatronen ondermijnen. Ik mag er niet aan denken, maar gelukkig wel nog aan twijfelen… Groeten uit Veurne.
W
Beste Beheerder van Licht en Schaduw en Sluitertijd,
zelf ben ik maar een lezer van uw beelden.
Die ik interpreteer volgens mijn eigen godsvrucht en vermogen.
U schepper van kader en ruimte.
U die de werkelijkheid snijdt tot wat u ons wil serveren.
Ik smeek u:
schenk ons een roos met haar doornen, zoals ze geboren is. Desnoods met enkele tranende dauwdruppels tussen haar blaadjes.
Schilder de mens zoals hij is.
Aangetast door liefde. Of eenzaam en verloren.
Maar mengel hen niet tot een hutsepot van details.
In vele gevallen, is de mens en de natuur schoner dan in de verbeelding.
Penseel ons met uw gevangen licht.
En laat het ontsnappen om ons te bekoren.
En te troosten.
In de ondraaglijke lichtheid van ons bestaan.
En de gruwel van de Machtigen der Aarde.
Amen.
Beste Uvi, dergelijk gebed kan geen schepper weerstaan. Maar deze schepper heeft van de boom geproefd (ja, die van kennis van goede en kwade beeldtaal) en hij heeft het zich nog niet beklaagd. Evenwel niet zonder zichzelf voortdurend te bevragen, op alle vlakken.
Ik vraag u: wat is ‘een roos met haar doornen, zoals ze geboren is’? Welk beeld bestaat hiervan? En hoe weten wij wat echt waar is en wat eerder een vermoeden blijkt? ‘Schilder de mens zoals hij is.
Aangetast door liefde. Of eenzaam en verloren.’ Ik denk spontaan aan Dali’s ‘Kruisiging’ (1951). Ik wed dat de man er niet bij was, om als schilder te getuigen van het gebeuren. Wordt dit dan een evidente hutsepot-interpretatie? Eerlijk, ik weet het ook niet meer. Ik probeer maar wat en kom vaak in mijn woestijntocht op hetzelfde punt uit. Als daar dan wat verse hutsepot klaar staat, zeg ik niet neen. Al ware het maar om met verse krachten de zwerfreis weer aan te vatten.
‘In vele gevallen, is de mens en de natuur schoner dan in de verbeelding.’ Met mijn slecht karakter denk ik dan: ‘in welke gevallen niet?’ Of, wat is ‘schoner’? Het zijn vragen die mij als schepper van putjes en kunstkringetjes regelmatig bekruipen. (Maar dan komen wij weer tot een debatje omtrent ene MH uit G, wiens fotografie een louter gepixelde omzwachteling is van een wikipedia-anekdote…). Ik kan maar hopen dat hij mijn woorden ongelezen laat – ik kijk alvast niet meer in de Standaard Weekend of hoe dat blaadje ook mag heten….