Real diary (6474)
by lucas dewaele
Wimereux (6). Considering the pain of others, making life unbearable, feeding my nightmares.
Lucas Dewaele, dagboek
Over fotografie en leven.
Wimereux (6). Considering the pain of others, making life unbearable, feeding my nightmares.
.
Ieder woord verdrinkt
in dit beeld van verdriet.
Zwijgen is mijn enige schuldige optie.
Vergeef mij.
.
Gisteren, in volle daglicht, met nog net geen ijsje in de hand. Een oudere, wenende, oervlaamse man naast mij, een peloton gendarmes, verrekijkerend naar het dichtbije einde van de talud, toeristen zonder erg, als ware het een performance met teveel acteurs. En ik, samen met mijn acolieten, sta erbij . Tonen is mijn enige schuldige optie. En dan is het tijd voor een ijsje, 300 meter landinwaarts.
Ps. wat een zotte wereld toch.
.
En dan vergeet u onze BV nog.
Timmy, de Bekende Vis.
Gered.
Maar de mens achter de Vis, ruziet.
Zotte Wereld?
Ik wens u ‘een Zotte Morgen’
met Zjef Vanuytsel… dat is nog een Zalige Morgen.
.
.
Even dacht ik bij het afgeknepen woord ‘bv’ aan hln.be.
Streng geselecteerde figuren met sluitende restaurants, nieuwe liefjes dankzij Goedeles techniekjes, vreemdgaande plannen, weldoende gestes aan ouderen en andere lijdenden, uitgestelde vruchtbaarheden en trumptrumptrump, als dagelijkse variante op drukdrukdruk. Maar nee: je verwees naar een Bekende Vis, een brave Moby Dick die feitelijk een zoogdier is en dus een BZ is. En je in deze zotte wereld (een dag rond), mag ik toekijken. Zjef deed het ook: toekijken hoe ‘de schimmen zwijgend vluchten’. Met een klein verschil: men wacht niet op de dageraad, maar het schouwsteekspel aan de rand van de zee is nu de klok rond te zien. In mijn gedachten ben ik al een schimgeworden beeldjesmaker.
.
Waren uw woorden van water,
dan schreef u een tsunami…
…
Zopas vond ik een ‘voetnoot’ terug uit 2019.
”
Als het in de Krant koud wordt.
En de radio huilt.
Wanneer de beelden vluchtelingen worden.
Dan schrijf ik mij thuis.
Tussen de zachte muren van een huid.
”
Ik wens u (en mezelf) reddingsboeien
om humaan te overleven.
Nog enkele kilometers scheiden mij
van Ispahaan.
Doch ik ben geen tuinman
en kruip dus niet op een paard,
maar blijf thuis wachten.
Op: Amen.
.