Ja hoor, de man met die ene bloem. Vermoedelijk in het Brusselse, uit een deurgat komend. Maar inmiddels al jaren geleden. Dit beeld daarentegen is spiksplintervers. Ik kakel er nog van. En ja, fotografie is hét medium voor schrijvers die buiten komen. Zoals deze jongeman doet, tussen zijn lesvoorbereidingen en aanwezigheidslijsten door…
Misschien een mistroostige opmerking hierbij. Met dank aan en tomeloze angst voor AI. een fotograaf hoeft tegenwoordig ook niet meer buiten te komen. Een laptop, een internetconnectie en een keukentafel voldoen om beelden te verwekken. Echte maar valse beelden. Fotografen worden ‘promptheroes’. Wij zullen nog vaak over onze woorden en verlangens struikelen, de komende jaren….
‘Het mengelen van beelden’. Ik vermoed dat ik er mijn fin-de-carrière mee zal vullen. Met de pro’s, de cons en de don’t know’s. Elke ambachtelijke foto is een mengeling, van een moment, van één uitsnede, van een stukje toeval, van een gewilde perspectiefkeuze, van het wegknippen van geur en geluid, van verwording van 3D tot 2D en van een goed- of kwaadwillige insteek van de fotograaf. Een foto is te allen tijde een abstractie van de realiteit, ook al pretenderen de maker en de kijker dat het beeld echt-echt is. Als voorbeeldig en toekomstig ex-fotograaf moet ik mij neerleggen bij het blote feit dat in fotografie de leugen het referentiepunt (geworden) is – niet de realiteit. Dat is geen nieuwe realiteit, maar een vaststelling. Als zelfs de geëerde Carl De Keyzer zich nu bekeerd heeft tot pure AI-beeldtaal (cfr. Putin’s Dream)… tja wat blijft dan nog over van het schone ambacht? Nostalgie of zo? Voorlopig acht ik mezelf nog iets te jong om de evolutie in de beeldtaal te negeren of denigrerend te beschouwen. Ik laat alle pistes open, maar ik ben het meest bevreesd voor de ethische impact van AI ultrarealistisch beeldmateriaal. Het is allemaal zo… echt. Echt waar, ik sta echt versteld. Misschien zal de ‘verwondering’ -ooit mijn geliefde ijkpunt in documentaire fotografie- de AI-storm overstemmen. Ps. en misschien niet erg ter zake. Erger dan elke AI-kloon is de intellectueel-aandoende neiging om met ‘unheimliche’ ‘concepten’ kunstwerkjes de hemel in te prijzen. Zelf was ik onlangs in het Raveel-museum van de biënnale van de schilderkunst te ondergaan. Vreselijker dan de meest stuntelige AI-bewerking ook kan zijn…
.
Ach, ik schreef het u al vanaf het begin:
ik lees u graag.
U kan dus nog altijd pen en papier nemen.
Ik ga akkoord met ‘de leugen’ van een foto.
Natuurlijk zie je niets buiten het kader.
De fotograaf steelt de ruimte en verknipt ze tot een bevroren ogenblik.
Mààr dat staat volkomen los ‘van het mengelen’.
Ik word er duizelig van en geef mijn pijp aan Maarten.
Ook een schrijver ‘liegt de waarheid’.
Of zoals A.M.G Schmidt zei:
‘niemand is geïnteresseerd in dé waarheid’.
Je kan naar een beeld kijken op vele manieren.
Ik ga nogal eens graag voor het ‘detail’.
Herinner jij je nog de oude man met een bloem achter de hand?
Nu word ik geraakt door de blik van de dame.
En haar splendide glimlach.
Haar achtervolger lijkt mij eerder gebukt te gaan onder
een grimlach.
Een fotograaf is een schrijver met beelden.
En de inkt doordrenkt van de tijd en het licht.
Ik lees graag wat er (niet) staat.
.
Ja hoor, de man met die ene bloem. Vermoedelijk in het Brusselse, uit een deurgat komend. Maar inmiddels al jaren geleden. Dit beeld daarentegen is spiksplintervers. Ik kakel er nog van. En ja, fotografie is hét medium voor schrijvers die buiten komen. Zoals deze jongeman doet, tussen zijn lesvoorbereidingen en aanwezigheidslijsten door…
Het voordeel van een schrijver van woorden
is dat hij aan een tafel genoeg heeft.
En dat wat er tussen zijn twee oren zit.
Denk aan Proust die naar het schijnt meer in zijn bed lag,
dan dat hij buitenkwam.
Of:
Voyage autour de ma chambre ,
un récit autobiographique de Xavier de Maistre
Maar ik kan mij wel wat voorstellen bij uw pelgrimstocht.
Vele keren passeren mij camionettes van de KU Leuven,
met die heerlijke slogan:
Ontdek jezelf. Begin bij de wereld.
.
Misschien een mistroostige opmerking hierbij. Met dank aan en tomeloze angst voor AI. een fotograaf hoeft tegenwoordig ook niet meer buiten te komen. Een laptop, een internetconnectie en een keukentafel voldoen om beelden te verwekken. Echte maar valse beelden. Fotografen worden ‘promptheroes’. Wij zullen nog vaak over onze woorden en verlangens struikelen, de komende jaren….
.
Helaba,
ik spreek wel over een fotograaf van vlees en bloed.
Maar… aan tafel,
durf ik mijn kameraad, Charles, al eens inschakelen
als ‘redacteur’. Dikwijls heb ik hem al de les gespeld.
AI is zoals elk ‘medium’ , het is wat wij ervan maken.
Gisteren zat ik weer op het Feest van de Literatuur in La douce France.
TV 5. Een televisie. Ach.
Ooit pedagogisch uit de huiskamer geweerd.
Mijn chaise longue à grande vitesse
is sneller dan Zaliger Concorde. Maakt geen lawaai.
En belast niemand.
En ik hoef enkel mijn oren en ogen wakker te houden.
.
Geniet van uw creativiteit.
Maar ik ben wel tegen ‘het mengelen’ van beelden.
Dat schreef ik u al, vermoed ik.
Dat is, voor mij, al even erg als een AI-kloon.
Groeten.
‘Het mengelen van beelden’. Ik vermoed dat ik er mijn fin-de-carrière mee zal vullen. Met de pro’s, de cons en de don’t know’s. Elke ambachtelijke foto is een mengeling, van een moment, van één uitsnede, van een stukje toeval, van een gewilde perspectiefkeuze, van het wegknippen van geur en geluid, van verwording van 3D tot 2D en van een goed- of kwaadwillige insteek van de fotograaf. Een foto is te allen tijde een abstractie van de realiteit, ook al pretenderen de maker en de kijker dat het beeld echt-echt is. Als voorbeeldig en toekomstig ex-fotograaf moet ik mij neerleggen bij het blote feit dat in fotografie de leugen het referentiepunt (geworden) is – niet de realiteit. Dat is geen nieuwe realiteit, maar een vaststelling. Als zelfs de geëerde Carl De Keyzer zich nu bekeerd heeft tot pure AI-beeldtaal (cfr. Putin’s Dream)… tja wat blijft dan nog over van het schone ambacht? Nostalgie of zo? Voorlopig acht ik mezelf nog iets te jong om de evolutie in de beeldtaal te negeren of denigrerend te beschouwen. Ik laat alle pistes open, maar ik ben het meest bevreesd voor de ethische impact van AI ultrarealistisch beeldmateriaal. Het is allemaal zo… echt. Echt waar, ik sta echt versteld. Misschien zal de ‘verwondering’ -ooit mijn geliefde ijkpunt in documentaire fotografie- de AI-storm overstemmen. Ps. en misschien niet erg ter zake. Erger dan elke AI-kloon is de intellectueel-aandoende neiging om met ‘unheimliche’ ‘concepten’ kunstwerkjes de hemel in te prijzen. Zelf was ik onlangs in het Raveel-museum van de biënnale van de schilderkunst te ondergaan. Vreselijker dan de meest stuntelige AI-bewerking ook kan zijn…
.
Ach, ik schreef het u al vanaf het begin:
ik lees u graag.
U kan dus nog altijd pen en papier nemen.
Ik ga akkoord met ‘de leugen’ van een foto.
Natuurlijk zie je niets buiten het kader.
De fotograaf steelt de ruimte en verknipt ze tot een bevroren ogenblik.
Mààr dat staat volkomen los ‘van het mengelen’.
Ik word er duizelig van en geef mijn pijp aan Maarten.
Ook een schrijver ‘liegt de waarheid’.
Of zoals A.M.G Schmidt zei:
‘niemand is geïnteresseerd in dé waarheid’.
.