Dankjewel, Uvi, zeer mooi en treffend verwoord. Misschien is het geen verhaal van verdriet maar van nostalgische herkenning, van herinnering, van esthetisch genoegen…? Mijn Duits was alvast op dat moment te onbeduidend om echt te kunnen converseren. Schade…
Ik heb beide handen even in detail bekeken – een voorrecht als gluurder-fotograaf. De rechterhand versmelt helemaal met het bronzen hondenoor – tegelijk liefkozend en verkrampt. Links zie je pure elegantie – zeg maar een ‘ele-handje’. Nu pas probeer ik mij in te beelden hoe die vrouw ooit lang geleden flanerend langs een boulevard mannenhoofden deed draaien. Een fotograaf-gluurder heeft altijd van die gedachten, maar houdt zijn handen thuis, op de ontspanknop.
Geen schaduw zonder zon.
Zijn schaduw staat klaar
om haar op te vangen.
Welk verhaal vertelt hij ons?
Dat van verdriet? Zoals regen na de zon.
Hoe lees ik de vierwieler,
naast de viervoeter.
Twee mensen en vier voeten.
En nog zo jong.
Dankjewel, Uvi, zeer mooi en treffend verwoord. Misschien is het geen verhaal van verdriet maar van nostalgische herkenning, van herinnering, van esthetisch genoegen…? Mijn Duits was alvast op dat moment te onbeduidend om echt te kunnen converseren. Schade…
En moet je eens goed naar haar beide handen kijken.
“Met handen en voeten uitleggen”,
ken je deze beeldrijke uitdrukking nog?
Hier past ze als gegoten.
PS.
Ik had het meteen kunnen schrijven,
maar vond het al vol.
Dank en groeten,
Ik heb beide handen even in detail bekeken – een voorrecht als gluurder-fotograaf. De rechterhand versmelt helemaal met het bronzen hondenoor – tegelijk liefkozend en verkrampt. Links zie je pure elegantie – zeg maar een ‘ele-handje’. Nu pas probeer ik mij in te beelden hoe die vrouw ooit lang geleden flanerend langs een boulevard mannenhoofden deed draaien. Een fotograaf-gluurder heeft altijd van die gedachten, maar houdt zijn handen thuis, op de ontspanknop.
O, maar dat geldt evenzeer voor een schrijver.
Voor (avant) het schrijven, komt het kijken.
Dieper dan zien.
Breder dan een beeld.
Een beeld, neem mij niet kwalijk,
stopt aan zijn ‘contouren, kader…’
is dus begrensd.
De ‘verbeelding’ … is grenzeloos.
Ongehinderd.
Door beitel of verf. Door licht of sluitertijd.
En dus, dankzij u nu,
zie ik deze dame op hoge hakken flaneren
over de avenue.
En kijken de mannen en de vitrines
haar achterna.
Als een eerbetoon.
PS.
Terwijl dit nu bij wet verboden is. Op gevaar af van een gasboete.
.
.
.
Als ik de dame ooit nog ontmoet, zal ik , in mijn allerbeste zondagsduits, vertellen over onze gezamenlijke fantasieën . Zij zal ‘verrückt’ zijn 🙂